Skąd naprawdę pochodzi Twoje ubranie

W Unii Europejskiej kraj pochodzenia to miejsce ostatniej istotnej obróbki. Dla ubrania oznacza to zwykle szycie. Przędza mogła powstać w Turcji, tkanina we Włoszech, a krój i szycie w Polsce — na metce zobaczysz tylko to trzecie.

Dlatego „Made in Italy” na płaszczu nie znaczy, że wełna pochodzi z włoskiej owcy ani że tkano ją pod Biellą. Znaczy, że we Włoszech go uszyto. To nadal informacja, ale węższa niż sugeruje.

Łańcuch dostaw w odzieży jest z natury międzynarodowy i był taki na długo przed globalizacją, którą się dziś obwinia. Wełna merynosowa rośnie w Australii, bo tam są merynosy. Bawełna nie rośnie w Europie w skali przemysłowej. Nikt nie ukrywa tego złośliwie — po prostu jedna metka nie mieści całej drogi materiału.

Regulacja wymaga podania ostatniej istotnej obróbki właśnie dlatego, że jest jednoznaczna i sprawdzalna. Każda inna definicja („skąd surowiec?”) rozpadłaby się przy pierwszej mieszance bawełny z elastanem.

Na skład. Metka ze składem jest w Unii obowiązkowa i musi być prawdziwa co do procenta. „70% wełna, 30% poliamid” mówi o tym, jak rzecz będzie się nosić i prać, znacznie więcej niż nazwa kraju.

Na wykończenie w miejscach, które pracują: równość szwów przy pachach, symetria kieszeni, to, czy podszewka nie ciągnie przy zapinaniu. Te rzeczy widać w sklepie w piętnaście sekund i mówią o wykonaniu więcej niż deklaracja pochodzenia.

Na gramaturę, jeśli jest podana. Płaszcz wełniany poniżej trzystu gramów na metr kwadratowy będzie przejściowy, nie zimowy, niezależnie od tego, gdzie go uszyto.

Kraj pochodzenia pokazujemy tam, gdzie go znamy — i tylko tam. Towar z hurtowni często go nie podaje, a zgadnięty kraj byłby nieprawdą powiedzianą wprost, więc wtedy strona nie mówi o pochodzeniu nic.

Skład materiału podajemy zawsze, w takiej postaci, w jakiej przyszedł od dostawcy. Jeśli w opisie jest „38,4% wełna”, to znaczy, że dokładnie tyle deklaruje producent, a nie że ktoś u nas zaokrąglił w górę do „wełna”.