Ile ubrań naprawdę potrzebujesz na sezon

Listy typu „dziesięć rzeczy, które musisz mieć” zakładają jedno życie: pracę biurową, wyjścia wieczorem i weekendy poza domem. Jeśli pracujesz z domu, jeździsz rowerem albo spędzasz sobotę na placu zabaw, ta lista opisuje kogoś innego.

Użyteczniejsze jest policzenie własnych tygodni. Zajmuje siedem dni i daje odpowiedź dopasowaną do Ciebie, a nie do modelu z okładki.

Przez tydzień zapisuj wieczorem jedno zdanie: dokąd dziś wychodziłaś i w czym. Bez oceniania, bez planowania — sam zapis.

Po tygodniu policz, ile dni przypadło na każdą kategorię: dom, praca, wyjście swobodne, wyjście formalne, sport. Te proporcje powinny odbijać się w szafie.

Najczęstszy wynik u osób, które to robią po raz pierwszy: szafa jest zbudowana pod wyjścia formalne, które zdarzają się raz w miesiącu, a codzienne ubrania to resztki.

Zasada praktyczna: na każdą kategorię potrzeba tylu kompletów, ile razy w tygodniu się w niej pojawiasz, plus jeden zapasowy na pranie. Pięć dni pracy to pięć do sześciu kompletów, a nie dwanaście.

Rzeczy wierzchnie liczy się inaczej — tam wystarczy jedna na warunki pogodowe, które faktycznie występują. Dla Polski to zwykle trzy: przejściowa, zimowa i przeciwdeszczowa, przy czym dwie ostatnie często łączy jedna kurtka.

Buty według tej samej zasady: jedna para na kategorię, plus jedna na deszcz.

Nie wyrzucaj niczego od razu. Odłóż na miesiąc do pudła to, czego nie nosiłaś przez cały tydzień obserwacji, i sprawdź po miesiącu, czego zabrakło. Zwykle okazuje się, że trzech rzeczy z dwudziestu.

Kupuj w nazwaną lukę, nie w nastrój. „Nie mam ciepłej warstwy pod płaszcz” jest luką i rzecz kupiona w nią wchodzi do rotacji od pierwszego dnia. „Nie mam nic nowego” nie jest luką i kończy się rzeczą z metką w szafie.