Jak dbać o płaszcz z wełną, żeby nie stracił kształtu

Płaszcz wełniany waży swoje i wisi przez większość doby. Cienki druciany wieszak skupia cały ten ciężar na dwóch punktach i po jednym sezonie zostawia w ramionach trwałe wgniecenia, których nie da się wyprasować.

Potrzebny jest wieszak szeroki, najlepiej z zaokrąglonymi końcami sięgającymi tam, gdzie kończy się szew ramienia. Kosztuje kilkanaście złotych i jest najtańszą rzeczą, jaką można zrobić dla płaszcza za tysiąc.

Wełna ma na powierzchni łuski, między którymi zbiera się kurz. To on, a nie plamy, odpowiada za to, że płaszcz po dwóch sezonach wygląda na zmęczony. Szczotka odzieżowa z naturalnego włosia, przeciągnięta wzdłuż włókna raz w tygodniu, usuwa go w minutę.

Szczotkuj zawsze w jednym kierunku, z góry na dół, na powieszonym płaszczu. Ruch w obie strony rozczesuje włókna i podnosi mechacenie zamiast je usuwać.

Wełna wraca do kształtu sama, ale potrzebuje na to doby i powietrza. Płaszcz noszony codziennie i wieszany w ciasnej szafie nie ma kiedy tego zrobić i stopniowo zapamiętuje zagniecenia.

Po powrocie do domu powieś go na godzinę poza szafą, najlepiej w łazience po prysznicu. Para wodna rozprostuje włókna skuteczniej niż żelazko, a przy okazji zabierze zapach z zewnątrz.

Jeśli płaszcz zmókł, susz go na wieszaku z dala od kaloryfera i nigdy nie prostuj mokrej wełny na siłę. Rozciągnięta na mokro zostaje rozciągnięta.

Raz na sezon, na koniec zimy, przed schowaniem. Wełna schowana z resztkami potu i kurzu jest dla moli wyraźnym zaproszeniem — to nie sam materiał je przyciąga, tylko to, co na nim zostało.

Przy plamie tłustej od razu, bez prób domowych. Woda z płynem wciera tłuszcz głębiej w splot i zamienia małą plamę w dużą, jaśniejszą obwódkę.

Do przechowywania użyj bawełnianego pokrowca, nie foliowego. Folia zatrzymuje wilgoć przy materiale, a wilgotna wełna w ciemnej szafie to jedyny warunek, jakiego mole naprawdę potrzebują.