Jak skrócić spodnie i kiedy nie warto tego robić samemu

Długość spodni mierzy się w tych butach, w których będą noszone, i na stojąco. Różnica między płaskim a pięciocentymetrowym obcasem to pięć centymetrów długości nogawki — czyli różnica między „za krótkie” a „za długie”.

Jeśli spodnie mają być noszone z różnymi butami, kompromisem jest długość na płaski but plus dwa centymetry. Wtedy na obcasie są odpowiednie, a na płaskim tworzą jedno lekkie załamanie, które wygląda zamierzenie.

Nogawka prosta ma na całej długości tę samą szerokość. Skrócenie jej o pięć czy dziesięć centymetrów niczego nie zmienia w proporcjach — obcinasz, podwijasz, zszywasz i wygląda tak, jak było.

Nogawka rozszerzana albo zwężana zmienia szerokość co centymetr. Skrócenie o pięć centymetrów zmienia szerokość u dołu i przy dzwonach potrafi zamienić je w spodnie proste. Tu trzeba krawca, który przeniesie kształt wyżej, a nie tylko utnie.

Dżins z podwójnym szwem i oryginalnym obrębem to osobna sprawa. Zachowanie fabrycznego obrębu wymaga techniki, którą warto zlecić — samo obcięcie i zaszycie zmienia wygląd dołu w sposób widoczny.

Załóż spodnie w docelowych butach, podwiń do właściwej długości i zaznacz szpilkami. Zdejmij, rozłóż płasko, sprawdź, czy obie nogawki są równe — mierz od krocza, nie od pasa, bo tam wysokość bywa różna.

Dodaj cztery centymetry na podwinięcie i utnij. Zaprasuj podwinięcie w dwóch krokach po dwa centymetry, żeby surowa krawędź została w środku, i zszyj ściegiem prostym albo taśmą termoprzylepną.

Taśma termoprzylepna trzyma kilkanaście prań i jest dobrym rozwiązaniem, gdy nie masz pewności co do długości. Przy spodniach, które mają służyć lata, lepszy jest szew.

Gdy spodnie są za długie o mniej niż trzy centymetry. Takie załamanie na bucie jest normalną częścią wyglądu spodni materiałowych i nikt go nie odbierze jako pomyłki.

Gdy nie masz pewności co do butów. Skrócenie jest nieodwracalne, a spodnie za krótkie o dwa centymetry są znacznie bardziej widoczne niż za długie o dwa.