Sukienka do pracy — co wypada, a co się tylko wydaje

Poradniki o stroju do pracy zwykle są listą rzeczy zakazanych: bez ramiączek, bez wzorów, nie krócej niż. Ta lista pochodzi z biur, w których nosiło się garsonkę, i w większości polskich firm po prostu przestała opisywać rzeczywistość.

Użyteczniejsze są trzy pytania, na które odpowiada się samemu, patrząc na konkretne miejsce pracy: czy da się w tym siedzieć osiem godzin, czy da się w tym wejść na spotkanie z kimś z zewnątrz i czy to nie wymaga poprawiania.

Sukienka do pracy jest strojem noszonym najdłużej ze wszystkich. Sprawdź ją w pozycji siedzącej, nie stojącej: czy dół podjeżdża, czy talia uciska po obiedzie, czy materiał się gniecie w miejscu, którego nie widać w lustrze.

Materiał z domieszką elastanu albo wiskoza z lekkim splotem wybaczają tu najwięcej. Sztywna bawełna i len wyglądają rano najlepiej ze wszystkich i najgorzej o piętnastej.

Najprostszy sposób na to, żeby jedna sukienka obsłużyła i zwykły dzień, i nagłe spotkanie, to marynarka albo kardigan na oparciu krzesła. Sukienka na ramiączkach z marynarką jest strojem biurowym; ta sama sukienka bez niej bywa nim rzadziej.

Dlatego przy zakupie sprawdzaj sukienkę razem z warstwą, którą masz. Rękaw sukienki, który wystaje spod rękawa marynarki, psuje efekt bardziej niż jakikolwiek wzór.

Rzecz, którą trzeba poprawiać przy wstawaniu, obciągać przy schodach albo pilnować przy schylaniu, kosztuje uwagę przez cały dzień. To jedyny prawdziwy powód, dla którego pewne kroje nie sprawdzają się w pracy — nie przyzwoitość, tylko rozproszenie.

Praktyczny test: przejdź w niej przez pokój, usiądź, wstań, podnieś coś z podłogi i sięgnij po coś wysoko. Jeśli po tej serii nic nie wymagało poprawienia, sukienka nadaje się do pracy niezależnie od tego, co mówi jakikolwiek poradnik.