Wysoki stan — komu naprawdę służy

Sylwetka dzieli się wzrokowo tam, gdzie kończy się góra, a zaczyna dół. Wysoki stan przesuwa tę granicę w górę, więc fragment nazywany „nogą” staje się dłuższy, choć sama noga nie zmieniła długości.

To działa niezależnie od wzrostu i budowy. Nie jest to więc kwestia tego, komu wysoki stan „służy” — służy każdemu, kto chce ten efekt uzyskać. Pytanie brzmi raczej, czy jest wygodny.

Wysoki stan siedzi dobrze, gdy pas spodni trafia dokładnie w najwęższe miejsce Twojego tułowia. Wtedy trzyma się sam i nie zsuwa przy chodzeniu.

Uwiera, gdy pas wypada powyżej tego miejsca — najczęściej pod żebrami. Wtedy przy siadaniu wbija się w brzuch, a po godzinie chce się go rozpiąć. To nie kwestia rozmiaru, tylko wysokości przodu spodni.

Dlatego przy wysokim stanie najważniejszym wymiarem jest wysokość przodu, mierzona od krocza do górnej krawędzi. Różnice między producentami sięgają siedmiu centymetrów przy tej samej nazwie kroju.

Z rzeczą wpuszczoną albo krótką. Cały sens wysokiego stanu polega na tym, że widać linię pasa; sweter zakrywający ją do połowy uda znosi efekt całkowicie.

Jeśli nie chcesz wpuszczać koszulki, wpuść tylko przód. To wystarczy, żeby linia była widoczna, a reszta pozostała swobodna.

Z butem na jakiejkolwiek wysokości. Wysoki stan i płaski but to zestaw, który działa — obcas dodaje efektu, ale nie jest warunkiem.

Zmierz na sobie odległość od krocza do miejsca, w którym tułów jest najwęższy. Ta liczba to wysokość przodu, której szukasz, plus minus dwa centymetry.

Porównaj ją z opisem produktu. Wysokość przodu poniżej dwudziestu pięciu centymetrów to raczej średni stan, dwadzieścia osiem do trzydziestu dwóch to wysoki, powyżej — bardzo wysoki, który u niższych osób sięga żeber.